Regina Maris III – kalme zee

zoals gezegd, het bier vloeide. maar tijd om op te staan. van linkerhand naar rechter naar boven, naar het licht, naar de maten, om een wiegende zwarte weduwe te steunen in haar noeste tocht.

alles kraakt. alles schudt. totale rust. prachtig weer.

met een portugees eiland in het verschiet en duikelaars op de spriet, ontspant de stuurhut het dek met de meest chille gitaarsolo in de historie van reggae uit het raam te hangen. [serious wawa alert]

want na een week hangmatten aan de giek: ahoy madeira.

het leven was goed die week. beetje kennismaken. beetje hangen. het ruim lag vol met blikjes culinaire raadselen, de bezaan zorgde voor spierpijn, wachtlopen was een makkie en op  gympen liep het prima.

time to go out.

een gewaarwording, om van zee aan land te gaan. een verkennende ronde van ketelbinkie barend en afdalen maar. in een zodiac de haven in. boggie om, daar is het.

alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, stappen londense brandweerman john neighbour, marion, barend en ik aan wal. wobbly.

postkaarten, koffie en verse sigaretten. mensen on a mission. maar ook als verloren toeristen. want eenmaal door de poort, geeft niemand om je nieuwe status van zeebonk. zeker geen portugees die zijnhaar hele leven al op een eiland woont. zeker geen eiland wier nat ooit is bezongen door ene ted de braak.

de kern van de crew wordt duidelijk. je hebt de hangjassen, die de hele dag niets doen dan wachten op eten en luisteren naar tom waits. en er zijn de werkers. die verven, trekken, duwen, organiseren en de boel drijvend houden. gelukkig zit ik in de laatste groep.

met een kop vol wind en een lach vol tanden lichten we anker. madeira de mazzel. het is op naar vigo.