ververhuizen

dag huis, dag tuin, dag opbergschuur. errol peert ‘m. fysiek dan, want psyochomentaal blijft ‘ie natuurlijk altijd op dezelfde plek. hier op het www.

11 jaar lang gewacht in een bunker. broeden. versleten heeft ‘ie veel. vriendinnen, flessen rioja, een haarvaatje in zijn long. tied veur een gragje.

geen opeenstapeling van neocortexaanse kronkels deze keer. geen openbaringen. alleen de vergane realiteit van kaarten uit een stoffige oude doos. inmiddels onherkenbare kandelaren, schriften met spinsels. leeg. schoon. opnieuw.

en deze keer wel op een plek die hij heeft uitgezocht. zijn plek. na bijna vier decennia.

maar niet alleen. neen! doerakken van om de hoek slepen en sjouwen. adviseren en mijmeren. met hem. voor hem.

want errol verdient die nieuwe, eeuwenoude blik op het water. met kinderschapen en kleutervarkens voor zijn geluikte grachtenraam.

nog even en het is lente. zouden er lamm’ren blaten, om hem en zijn bootje uitgeleide te doen?

we gaan het meemaken.