regina maris I

loom wiegt de zwarte weduwe tegen de subtropische kade. vroeger deed ze dienst als noeste visserskotter. alleen zij weet hoeveel haring en kabeljouw ze in haar ruim heeft verslonden. nu, na een hellerit van vliegveld naar zeehaven, is in de late middagzon van tenerife haar complete make-over van werkpaard naar zeehinde in volle glorie te aanschouwen. statig en rank. nog lang niet verslagen door haar eigen zee.

drie masten torenen boven de bedrijvigheid op het middendek. fok, grote mast en bezaan. stuk voor stuk niet te onderschatten krachtpatsers die met de macht van mannen in toom moeten worden gehouden. stuk voor stuk welwillende goedzakken die met tedere hand moeten worden beroerd. de tuiage tikt ongeduldig tegen het want. alsof de inwendige klok van de Regina Maris al aan het aftellen is voor de afvaart.

tijd voor een kennismaking met de bemanning, die onderaan de loopplank sjouwt en schrobt, verft en knoopt.

daar is de kapitein. opgerolde muts, sjekkie in de tandeloze mondhoek, een huid als perkament en ogen die na twee flessen jajem nog dwars door je heenkijken. vergenoegd kijkt hij hoe iedereen de taken uitvoert die nodig zijn voor vertrek. dat biedt vertrouwen. hallo martin, jammer dat je de werf op prinseneiland hebt moeten verkopen.

dan steekt de eerste stuurman zijn hoofd uit het vooronder. twee meter fries met een handruk als een bankschroef. dikke blonde dreadlocks, een beolied helly-hansen zeilpak en gitzwarte nagelriemen verraden een origineel hygiënemoraal. het boeit niet. met een grijns als het westelijk halfrond begroet hij de gladgestreken stadscowboy voor hem. jelle. beest van een zeeman.

natuurlijk, barend! ketelbinkie die geen moment onbenut laat om in het kluivernet aan de boegspriet langsschietende tuimelaars aan te jagen. of op de voorplecht op te springen wanneer de Regina op het punt staat af te dalen van een 7-meter hoge golf. “duurt zeker tien seconden voor je weer neerkomt.”

we delen een bunk. voorin, onder de kapiteinshut met patrijspoorten net boven de zeespiegel. “als de boeg dan een golf induikt, kijk je zo naar de bodem!”, lacht hij terwijl hij me een filterloze Gauloise aanbiedt. ik smijt mijn rugzak op het stapelbed en trek de laarzen aan die hij had klaargezet. “dan glijd je niet uit als je ’s nachts in de regen een reefknuttel moet zetten.”

De introductie gaat verder met frank en nicolette. oerhollands fanatiek zeilstel met kraakheldere windjacks en smetteloze blos op de blonde wangen. nijenrode en vos logistics. gezellig voorspelbaar. in de kombuis rene de alcoholistische kok en zijn kettingrokende terminale vrouw wier naam wegzinkt in een reutelende hoestaanval.

want kennelijk was haar fysieke toestand niet serieus genoeg om niet optimistisch opzij te worden geschoven door een bravourige vetkuif met de soepele kennismakingsfrase: “hi, i’m mike. and your dick smells.” mike is duits, 27, en zoon van een steenrijke tv-producent. vandaar.

op een van de banken in de eetruimte laat de bruingetande overgewichtige voormalig beroepsdiva marion zich meevoeren door tom waits. pretogen en een schalkse schouder begeleiden haar aangeschoten begroeting. wulps krult ze weer terug in haar sofa. “the piano has been drinking..”

tegenover haar nog een duitser. zwijgend. is op de fiets van zuid-duitsland naar gomera gereden. vraag niet hoe. na een aantal maanden als kluizenaar in de bergen te hebben geleefd, fietste hij naar tenerife waar hij de driemast-topzeil-gaffelschoener zag liggen. hij stapte aan boord zonder een woord te zeggen. de herinnering noemt hem peter.

enter complete krankzinnigheid. daar is erik. jaguarrijder uit de binnenstad van amsterdam. druk gebarend exploitant van een van de bogen onder het spoor. fluit mee met het monotome ritme van de hydraulische autopiloot. dagen achtereen. urenlang. barst ook geregeld spontaan in bulderlachen uit, om vervolgens tranen met tuiten te grienen over de railing. weinig mee gesproken.

en tot slot, maar pas twee havens verder, mariska. hoog op de benen, blond, haren in de war en een tongval als een kerel. bikkel bij geboorte. degene die na een kleine muiterij het heft in handen nam en iedereen door een vijf dagen en nachten durende storm in de golf van biskaje* loodste. zakte door de knieën in de haven van brest.

maar goed, trossen los. en daar staat hij. john neighbour. 57 jaar, ex-brandweerman van de london fire brigade. gevallen motorrijder en gecertificeerd motormonteur. hij had ook zijn ehbo. of hij mee mocht. john is rossig, verschrikkelijk grappig, en in continue ademnood. ademde aan het einde van zijn werkende leven van schrik een steekvlam in toen hij een deur inbeukte.

wordt vervolgd. vast.

*(filmpje dient als voorbeeld, tijdens deze overtocht was het windkracht elf. zonder regen. met een swell van negen meter.)