brauwen met abbechien kamehltehn

 

joehoe en jochei! de knoppen ontspruiten. hibernatius in errol ontwaakt. en dus is het tijd voor een strakke analyse van wat aangetrokken wordt -en uit, af of op. 

niet iedereen is daartoe in staat. want het blijft priegelen in de marge. stuntelen met attributen. voor de ultieme blik. harsend, plukkend en scherend naar de verbazing, de verleiding. 

daarom deze lente, in naam van de strenge loens en kokette ontvankelijkheid:

brauwmode.

met abbechien kamehltehn.

om een goed besef te krijgen van het waarom van brauwmode, lieve lezers, lekker, gezellig, portje erbij, moeten we terug naar het ontstaan van de brauw.

het was de zomer van 1389. een donsdag in juli. de zon overgoot de straten van weleer. en in de contreien van visage-à-rasage was het bonton om na een weldadige lunch van dreuzel en sproeck de stutten te trekken naar de auberge van smellinque, die waard zonder waarden.

het was een ruige tijd. woestbehaarde klerken kokkelden kelken hopresidu. het pregnante odeur van straatzweet en luisvuil vulde de gebosseerde neusvleugels. maar niet iedereen volgde de mode van haaroverdaad, tuiage en piswol. een kleine minderheid bleef moedig weerstand bieden.

zo ook isabeau braaksnater-carvalho.

telg van verzadiging als zij was, sleepten haar rokken met golfzwier over de kasteien. in heur haar een broche van mascarpone. onder haar voorhoofd een klassieke unibrow. tegen de zon. maar als humeurig stond zij daardoor te boek bij het plebs. in tegenstelling tot haar ware aard. vrolijk en opgeruimd. tijd om die aard te tonen, vond isabeau.

en dus riep zij de hulp in van coiffeur knipschaar. om haar die look van openheid en reinheid te verschaffen. een voor een onttrok hij haar brauwsel aan het gezicht. haar ogen werden groter, markanter, haar uitstraling milder, zaadvragender.

het werd een rage die zijn weerga nooit heeft gekend. in een mum van tijd trokken de vrouwen van visage-à-rasage hun brauwsel tot ver over het voorhoofd. de mannen raakten van slag aan de kook. de naissance van het feminisme. uitmondend in de oestrogeense twisten.

heden ten dage, lieve lezers, lekker, gezellig, portje erbij, is deze erfenis van isabeau nog zichtbaar. aangelijnd en bijgeplukt. opgeruimd en ingetogen.

fronsen is bijkans schier onmogelijk. iedereen vrolijk de lentedans in. met een imago van wijsheid en geveinsde interesses. ruimte voor de ziel, door een opgetrokken sluier van openheid. de oestrogeense twist overwonnen.